Reisverslagen

 

 

 

Waddenwolken

 

Ruysdael schilderde de prachtige wolkenluchten, die zo karakteristiek zijn voor Nederland. Als hij in deze tijd had geleefd was hij ongetwijfeld lid geweest van de Vliegclub Teuge en had hij de kans genomen de wolken niet alleen van onderen te aanschouwen, maar er dwars tussendoor, bovenlangs en misschien soms wel dwars doorheen te vliegen. 

 

Ik heb eens een verklaring gehoord waarom de Nederlandse luchten zo prachtig zijn: het schijnt te maken te hebben met het vele wateroppervlak dat Nederland rijk is. Het licht weerkaatst op het water deels terug omhoog, met als effect heel bijzondere kleurschakeringen die bijna nergens zo te zien zijn.

 

Boven de Waddenzee is Nederland op zijn mooist. Ik ben uitgenodigd door de VCT om samen met Paul in mijn Dynamic deel te nemen aan de waddentocht.

 

Na de briefing, geleid door Mark, kiezen wij als eerste om 10:15 LT het luchtruim. "DutchMill info Papa Hotel tree zulu two VFR Teuge Norderney 2 pob with flightplan". 

Boven Groningen begint het grote genieten. Wolken tussen 4000 en 6000 ft, waar we spelend doorheen slalommen. Rondje boven EHGG en daarna koers naar Norderney waar een smakelijke Duitse lunch op ons wacht. 

 

Zes kistjes van Teuge op een rij.

Terwijl we, 16 man en een enkele vrouw, zitten te eten positioneert zich een regenwolk boven het eiland en omdat het nagenoeg windstil is blijft het gieten. 

 

Met een kleine vertraging wagen we het er toch op. Om 13:15 uur verlaten we via baan 08 het eiland. We vliegen richting Texel. Eerst Juist en dan Borkum, waar een groep zeehonden nieuwsgierig naar boven kijkt. Wij genieten van het uitzicht. 

Rottumerplaat, Schiermonnikoog en Ameland, waar drie van onze kisten een tussenlanding maken voor het wisselen van de gezagvoerder. 

 

Terschelling en Vlieland, adembenemend. Het is druk in het luchtruim van Texel, maar we kunnen toch in een keer door op een direct approach voor de 22. 

 

Tegen vieren vertrekken we weer naar het zuiden, via de kustlijn naar Pampus (het eiland) en dan naar het oosten. Rechtsvoor een collegakist en tegelijk worden we links ingehaald. Prachtig, Sjors en Sjimmie in Amerika, zo voelen we ons.

 

Debriefing in Teuge, bier en bitterballen. Voor mij was het een eerste kennismaking met de club. Het was erg gezellig. Het smaakt naar meer.

 

Hans Frencken

 

(foto's komen nog)

In november 2017 mailde Mark Kipping dat je je kon opgeven voor een Canyon Turn Trainingsavond op een simulator. Ik heb me toen hiervoor direct opgegeven.
Blijkbaar waren er zo veel mensen die hiervoor interesse hadden, dat de Motorvliegafdeling van Vliegclub Teuge in samenwerking met vliegschool MATC een extra (derde) Canyon Turn Trainingsavond heeft weten te organiseren.

Even in het kort: Een Canyon Turn is een noodprocedure om een 180 graden bocht uit te voeren, terwijl je door terreinomstandigheden beperkt wordt en een “gewone” steile bocht geen optie is, zoals bijvoorbeeld in een smal dal met lage bewolking.
In groepjes van 5 personen wordt eerst een half uur theorieles gegeven. Vervolgens kan iedereen om de beurt de Canyon Turn in een realistische setting op de Cessna 172 flightsimulator oefenen, waarbij de overige 4 personen achterin de simulator kunnen meekijken.



Donderdagavond 4 januari was ik een half uur voor aanvang van de les bij MATC. Ik was al op Teuge omdat ik eerder die dag een vluchtje met de VTA had gemaakt.
Het duurde niet lang of ook de andere cursisten kwamen binnen. We werden hartelijk ontvangen door Henk ten Cate met een kop koffie.
Hij vertelde dat hij buiten zijn normale werk ook als vrijwilliger bij MATC werkt om de Simulator te onderhouden en gecertificeerd te houden.
Daarna kregen we een theorieles van hem over de vooraf toegestuurde lesstof in de vorm van een PowerPointpresentatie. Ik vond het prettig dat ik me vooraf kon voorbereiden.


Henk kon die avond heel goed de regie houden omdat we tijdens de uitleg nogal eens afdwaalde.
Het heeft me verbaasd waar je allemaal rekening mee moet houden als je gaat bergvliegen. De uitdagingen van interactie met de factoren van bergen, het weer en vliegtuigperformance, vereisen een grote mate van beoordelingsvermogen en flying skills van de vlieger.
Bergvliegen is verschillend van ieder andere vorm van vliegen.

Na de uitleg gingen we naar de simulatorruimte. Daar staat een gecertificeerde Elite Cessna 172 simulator. Ik begreep dat er ook andere toestellen mee gesimuleerd kunnen worden. Marco Koffeman die jarenlang op verschillende continenten als MAF vlieger actief is geweest deed de praktische instructie van de simsessie.
Marco Koffeman hebben we al eerder mee kunnen kennismaken tijdens een interessante clubavond waarin hij een lezing gaf over de MAF. Onvoorstelbaar wat zij meemaken als vlieger. Niet verwonderlijk dat er een gespecialiseerde opleiding (MATC) is voor dat soort piloten.

Dan de praktijk: Canyon Turn in verschillende configuraties.
Als eerste; je vliegt met een snelheid van 80 Kts / 10° flaps. Dit is telkens de basis voor de Canyon Turn. Dan maak je een draai van 180 graden met een “angle of bank” van 30°. Nou dat ging allemaal prima.
De tweede Turn; je zet de bocht in en bij een “angle of bank” van 45° geef je vol motorvermogen en gaat de flapsetting naar 20°. De bedoeling is geen hoogte te verliezen. Dit, is wat ik heb begrepen de beste en veiligste manier om noodgedwongen een 180°-draai te maken met de kleinst veilige draaicirkel (diameter) als je in een vallei tussen de bergen zit.
Derde Turn; dit ter lering en vermaak. Je zet de bocht in, rollen naar 30° een vol motorvermogen. Flaps 30° en doorrollen naar een “angle of bank” van 60°. En weer hoogte proberen vast te houden.
Nou dat viel niet mee. Het ging nog weleens mis waardoor de vlucht eindigde in een fatale crash waarbij ondergetekende zich even schrap moest zetten als toeschouwer in de cockpit, vanwege de illusie dat je echt vloog.
Deze laatste bocht wordt dan ook nooit gebruikt. Heeft overigens wel de kortste draaicirkel 😁.


De instructeur maakte het een vlieger nog een beetje moeilijker door hem een zijarm van een vallei in te laten vliegen. Hij maakte de veel gemaakte fout door aan het stuur te trekken om de afstand tot de grond gelijk te houden, met als gevolg een teruglopende snelheid. Je kon aan de grijns op het gezicht van de instructeur zien dat er iets ging gebeuren. Ja hoor, de “Stallwarning” ging en direct daarna resulteerde de vlucht in een crash!

Als toegift, omdat we de laatste groep van de avond en er twee clubleden verhinderd waren, Heeft Mark Kipping nog een start en landing gemaakt op Courchevel Airport France. Je moet dan landen op een vliegveld met een zeer steile upslope.  Je moet je aandacht richten puur en alleen op het begin van de baan. Nou dat bergvliegen valt niet mee hè Mark?!

Ik mocht nog even boven Parijs vliegen en bij het passeren van de Eifeltoren zij Henk ten Cate (die inmiddels de instructie van Marco had overgenomen), vlieg maar naar het dichtstbij zijnde vliegveld. Ok, Aéroport de Paris-Le Bourget dan maar. Toen ik op een hele long final zat, hoorde ik wat gelach op de achtergrond. Het werd me steeds moeilijker gemaakt. Henk veranderde de instellingen op zijn control panel zodanig dat ik in noodweer terecht kwam met een harde crosswind en sneeuw. Daarbij weigerde ook nog eens de flaps vlak voor de landing. Het was hard werken maar ik kreeg het vliegtuig heel aan de grond.

Al met al een bijzondere ervaring waar ik weer het nodige heb geleerd. Ik kan het iedereen aan bevelen.

Ik wil Mark, Henk en Marco bedanken voor de leuke en leerzame avond.

Rob Strik

 

Foto's en filmpjes zijn hier te bekijken.

Er is een mooi filmpje van deze clubvlucht van Jan Paul van der Velde:

https://youtu.be/LEpE_92Y12g