Reisverslagen

Waddenwolken

 

Ruysdael schilderde de prachtige wolkenluchten, die zo karakteristiek zijn voor Nederland. Als hij in deze tijd had geleefd was hij ongetwijfeld lid geweest van de Vliegclub Teuge en had hij de kans genomen de wolken niet alleen van onderen te aanschouwen, maar er dwars tussendoor, bovenlangs en misschien soms wel dwars doorheen te vliegen. 

 

Ik heb eens een verklaring gehoord waarom de Nederlandse luchten zo prachtig zijn: het schijnt te maken te hebben met het vele wateroppervlak dat Nederland rijk is. Het licht weerkaatst op het water deels terug omhoog, met als effect heel bijzondere kleurschakeringen die bijna nergens zo te zien zijn.

 

Boven de Waddenzee is Nederland op zijn mooist. Ik ben uitgenodigd door de VCT om samen met Paul in mijn Dynamic deel te nemen aan de waddentocht.

 

Na de briefing, geleid door Mark, kiezen wij als eerste om 10:15 LT het luchtruim. "DutchMill info Papa Hotel tree zulu two VFR Teuge Norderney 2 pob with flightplan". 

Boven Groningen begint het grote genieten. Wolken tussen 4000 en 6000 ft, waar we spelend doorheen slalommen. Rondje boven EHGG en daarna koers naar Norderney waar een smakelijke Duitse lunch op ons wacht. 

 

Zes kistjes van Teuge op een rij.

Terwijl we, 16 man en een enkele vrouw, zitten te eten positioneert zich een regenwolk boven het eiland en omdat het nagenoeg windstil is blijft het gieten. 

 

Met een kleine vertraging wagen we het er toch op. Om 13:15 uur verlaten we via baan 08 het eiland. We vliegen richting Texel. Eerst Juist en dan Borkum, waar een groep zeehonden nieuwsgierig naar boven kijkt. Wij genieten van het uitzicht. 

Rottumerplaat, Schiermonnikoog en Ameland, waar drie van onze kisten een tussenlanding maken voor het wisselen van de gezagvoerder. 

 

Terschelling en Vlieland, adembenemend. Het is druk in het luchtruim van Texel, maar we kunnen toch in een keer door op een direct approach voor de 22. 

 

Tegen vieren vertrekken we weer naar het zuiden, via de kustlijn naar Pampus (het eiland) en dan naar het oosten. Rechtsvoor een collegakist en tegelijk worden we links ingehaald. Prachtig, Sjors en Sjimmie in Amerika, zo voelen we ons.

 

Debriefing in Teuge, bier en bitterballen. Voor mij was het een eerste kennismaking met de club. Het was erg gezellig. Het smaakt naar meer.

 

Hans Frencken

 

(foto's komen nog)

Er is een mooi filmpje van deze clubvlucht van Jan Paul van der Velde:

https://youtu.be/LEpE_92Y12g

Al vroeg zag de ochtend er stralend uit. Dat beloofde een fraaie clubvlucht te worden met veel genietmomenten. En die mooie dag bracht de meeste van de clubvliegers al voor half tien op het terras van de clubsalon aan de koffie. De briefing door Mark was kort en krachtig: ‘Geen bijzonderheden. Dit wordt een mooie dag’. Wij, Kees, Robert en ondergetekende, mochten eerst nog ff inbreken bij Egbert Oordt om de JBG uit de hangar te halen. Aangezien we met 4 personen in de kist zouden plaats nemen (Hannah, de partner van Kees, wilde graag mee), hadden we de voorafgaande dagen via de W&B al berekend dat er maximaal 100 liter in de tanks mocht zitten. Maar er bleek ter plekke al zo’n 120 liter in de tanks zitten. Twintig liter uit de kist laten lopen vonden we niet echt een optie. Alternatief was om de zwaarste onder maar ons voorin plaats te laten nemen om zo het zwaartepunt zo ver mogelijk aan de voorkant te krijgen. En dat bleek net binnen de “loading graph” te zijn. Robert vloog ons in een strakke, rechte lijn naar Essen.

De zeppelin lag al op ons te wachten. De landing was mooi. Er wachtte Robert na het parkeren op het platform een verrassing. Twee overijverige dienders van de luchthaven wilden alles van hem weten. Logboek, brevet, medical, ervaring op dit type toestel, noise-certificaat, W&B-berekening, en nog veel meer. Zeker een kwartier lang werd hij aan de tand gevoeld. Resultaat: geslaagd voor deze test. Slechts een opmerking: de W&B berekening wilde men graag op papier zien. Het alternatief van de W&B op de IPad en de IPhone werd geaccepteerd, omdat er daardoor altijd een backup aanwezig is.

Met voldoening konden we daarna aan de lunch op het warme terras van het restaurant. Over het algemeen snelle en goede service. Behalve voor Kees, die de kip in zijn salade niet kon ontdekken. Dat zou wel even gecorrigeerd worden. En dat duurde iets langer. De kip leek wel gevlogen. Voor het volgende been naar Leopoldsburg kon ik uit twee routes kiezen. Ten noorden of ten zuiden van Düsseldorf. Wij kozen voor de kortste weg, een kruip-door-sluip-door-route aan de noordkant.

Langen gaf ruim voor de grens aan dat we naar Beek over moesten. Maar die wilde ons nog niet hebben! We waren nog te ver weg en daarmee te vroeg. Melden mocht pas bij de grens van de TMA. Dan maar tussen Roermond en Venlo, net iets ten noorden van de TMA, de FIR boundery over. Beek vond het goed. En dan recht oversteken over een smal stukje Nederland naar België. Via een kleine opening tussen de CTR’s van Budel/Kleine Brogel en de Beek TMA vlogen we België binnen. Vervolgens in een bijna rechte lijn naar EBLE. En met dat korte baantje (600m) was het wel ff stevig remmen omdat het einde van de baan wel erg snel in zicht kwam. De ontvangst bij vliegclub Sanicole was allerhartelijkst. In eerste instantie hoefden we geen landingsgeld te betalen.

Dat ging de dame achter de bar net iets te ver en corrigeerde de ‘havenmeester’. Vijf euro landingsgeld !!! Een koel drankje op het terras met op de achtergrond een oude F-84 Thunderstreak zorgde voor een aangenaam verpozen. Na de thee bracht Kees ons naar Teuge terug.

Ook in het derde been was het passen en meten tussen de CTR’s van Eindhoven en Gilze Rijen. Over Tilburg en Den Bosch, het land van Maas en Waal en over de CTR van Deelen landen we even na vier uur op Teuge. Moesten we weer inbreken bij Egbert om de JBG weer in zijn vertrouwde omgeving achter slot en grendel te kunnen parkeren. En de laatste afstand naar het terras van de clubsalon werd te voet afgelegd. Een drankje en een hapje maakten deze dag compleet. Het is een mooie clubvlucht geworden met leuke uitdagingen. We hebben ervan genoten. Mark, als gewoonlijk: goed georganiseerd en dank namens de hele groep.

Tekst en foto's: Ben de Jongh

Foto's: Rob Strik, Martin Eimers, Hans Lammers

Vrijdag 14 juli

Vroeg in de ochtend kwam de hele groep bijeen in het clubgedeelte op Teuge. We waren met een grote groep, totaal 20 personen. De zon stond hoog aan de hemel! Het was echter noodzakelijk om vroeg te vertrekken omdat er slecht weer aan kwam. Terwijl het al regende in Amersfoort stegen wij op vanuit Teuge. De zon bleef de hele dag bij ons : tijdens de tussenstop in Braunschweig waar we enorme porties heerlijke salade en pasta’s voor geschoteld kregen. Onderweg naar Strausberg waar we de vliegtuigen hebben geparkeerd en tijdens de treinreis naar het hotel in Berlijn en zelfs tot laat in de avond bij het diner. We hebben gedineerd in een echt Duits restaurant : Schnitzelei Mitte. Waar de schnitzels zo groot waren dat ze over het bord heen hingen en het bier in halve liters werd geserveerd. Daarna met een volle buik en een heerlijke temperatuur nog wat rond geslenterd in het centrum van Berlijn waarna het tijd was de trein te pakken naar het hotel om ons bed op te zoeken na een heerlijke dag.

Zaterdag 15 juli

Na het ontbijt ging ieder zijn eigen weg. Er zijn diverse programma’s samengesteld en er vormden zich groepen met mensen met dezelfde interesses. Tegen elke verwachting in blijft de zon de hele dag hoog aan de hemel staan en aangezien er regen was voorspeld was dit een aangename verrassing! Wij zijn naar der Unterwelt geweest waar een hele interessante rondleiding werd gegeven over de geschiedenis van dit gebouw voor, tijdens en na de 2de wereld oorlog. Hierna hebben we onze ontdekkingstocht in Berlijn voort gezet ’s Avonds hebben we gegeten in het restaurant Hofbräu Wirtshaus met Duitse live muziek. Het eten was heerlijk en zeker niet te weinig en het bier kwam weer per halve liter.. Aangezien de muziek behoorlijk luid stond en wij pal naast de band waren geplaatst zijn we na het eten redelijk snel weer naar buiten gegaan om van de “stilte” te genieten. De weg ging al snel terug naar het hotel om het weer van de volgende dag te bekijken. De piloten waren er niet gerust op en er werden diverse sites en bronnen geraadpleegd. Na een gedegen overleg werd er besloten om ’s ochtends vroeg te vertrekken en een stop te maken op Braunschweig waarna er verder gekeken zou worden of we Teuge konden halen. Er was laaghangende bewolking voorspeld en het was maar de vraag of iedereen thuis zou kunnen slapen of dat er een “verplichte” vrije dag moest worden aangevraagd.

Zondag 16 juli

In de ochtend werd er weer uitgebreid naar het weer gekeken. Na een vroeg ontbijt werd de trein rond 9 uur vanuit Berlijn gepakt. Naar het station in Strausberg was het ongeveer 40 minuten reizen en na een korte wandeling waren we tijdig op de luchthaven. Iedereen was bezig om zijn vliegtuig in orde te maken toen de verkeersleiding de vraag had om al onze vliegtuigen voor de toren te parkeren waarna ze een mooie foto wilden maken. Uiteraard wilden we wel meewerken en iedereen taxiede naar het terrein voor de toren. Jan Peet moest zelfs terug komen van het taxiën naar de baan aangezien die al bijna op weg was. De foto werd gemaakt alleen van het plan om vroeg te vertrekken was dus niets meer over. Met een vertraging van 1 á 1,5 uur zijn we alsnog vertrokken naar Braunschweig. De reis van Strausberg naar Braunschweig was nog aardig goed en er waren geen problemen. De vlucht van Braunschweig naar Teuge zou spannender worden. Na een heerlijke lunch hebben we de terugweg aanvaart in de hoop dat we Teuge konden bereiken. Het wolkendek hing erg laag en er moest een stuk op 1000 voet gevlogen worden om toch nog zicht te blijven houden. Uiteraard hadden wij een bekwame piloot en was dit alles geen probleem waarna we veilig konden landen op Teuge waar een welverdiende versnapering voor ons klaar stond Voor mij was het de eerste keer dat ik mee ben geweest met een meerdaagse clubvlucht. Ik vond het erg gezellig en het is zeker een aanrader! Ook als passagier is het een erge leuke ervaring. Iedereen hartelijk dank en natuurlijk special aan Mark Kipping die de organisatie in handen had.

Groet, Marscha Sas (van Adrie Daanen)

De foto's en filmpje vind je hier

Na de aankondiging dat vliegveld Twente voor de kleine luchtvaart geopend zou worden, is direct contact opgenomen met de Havendienst van EHTW om de mogelijkheden voor een clubvlucht voor onze motorvliegafdeling te bespreken. Deze werd uiteindelijk gepland op 1 april, twee dagen na de officiële opening, waarbij we voor de bij ons gebruikelijke drie legs nog een lunchstop hebben ingelast op Dinslaken Schwarze Heide. Prima restaurant daar overigens!

We vertrokken op de bewuste zaterdag met 9 kisten en 24 deelnemers vanaf Teuge en na het overvliegen en melden van de vier visual reporting points landden we een klein half uur na take-off één voor één op het 2400 meter lange Twentse asfalt. De vriendelijke marshaller zette ons vervolgens netjes naast elkaar op het platform.

Dit was meteen onze eerste vlucht met de net eerder die week aangeschafte kist: de D-EBGP. Deze IFR uitgeruste Cessna 172S is o.a. voorzien van twee Garmin G1000 schermen, FLARM en autopilot met altitude preselect. Geen wonder dus dat beide piloten glunderend op Twente uit deze prachtkist stapten. Dit vliegtuig is een mooie aanvulling op onze vloot, zowel voor het maken van korte vluchten als voor comfortabele langere vliegtochten, waarbij de dieselmotor ook nog eens zorgt voor een leuk uurtarief!

De ontvangst op Twente was hartelijk en we voelden ons zeer welkom. Er stond koffie, thee en cake voor ons klaar op de picknicktafels en we kregen allen nog een aandenken in de vorm van een sleutelhanger en een pen.

Medewerkers van Twente Airport, reuze bedankt! Jullie zien jullie Teugse buren zeker terug.

 

Tekst: Mark Kipping

Beeld: Frans van Rossum