Reisverslagen

Net zoals Vliegclub Teuge organiseert ook de vliegschool Hilversum allerlei leuke één- en meerdaagse clubvluchten. Nu hoor ik jullie denken: “hoe kom je nu op het idee om aan te haken bij een clubvlucht vanuit Hilversum?”.  Heel simpel, mijn voormalig instructeur is inmiddels neergestreken in Hilversum en tipte mij op deze cross border trip. Ik was meteen verkocht; hier ga ik naar toe. Gelukkig vond ik in Martijn Goosens eenzelfde enthousiasteling die meteen zei “we gaan samen!!”

En dan starten de voorbereidingen. Ontzettend leuk om samen de routes uit te zetten, strepen te trekken op de kaarten, via SkyDemon opvoeren, flight plans via homebriefing invoeren, vliegtuig reserveren, hotel reserveren. Kortom, voorbereiding is key and part of the fun!

Dag 1

Op 20 juli jl. was het zover. Finale check van de weersverwachtingen, want er werd lichte regen verwacht in Frankrijk, maar de VFR condities waren prima. PH-AVB gereed maken voor vertrek, aftanken (127 liter, tot aan de rand gevuld, 5½ uur endurance) en vliegplan activeren. PH-AVB lining up runway 26. Ready for departure to LFQT (Merville Calonne) onze eerste tussenstop net over de grens in Frankrijk.

De vlucht verloopt voorspoedig. Martijn blijkt een communicatie virtuoos te zijn, wat heel handig is gebleken tijdens deze trip waarbij we regelmatig in het Frans zijn aangesproken en Martijn in perfect Frans de communicatie verzorgde. Houd hier rekening mee als je naar Frankrijk vliegt, communicatie in het Engels laat te wensen over. Wel is ons wederom duidelijk geworden dat op welke frequentie je ‘de grond’ oproept, ze altijd zeer bereid zijn je te assisteren!

Net voor aankomst circuit LFQT horen we dat we ‘number two’ zijn en na een 360 landen we op Merville Calonne. Na een bammetje en drinken landen ook onze collega vliegers uit Hilversum. Weinig tijd om te kletsen, want ons vliegplan noopt ons weer plaats te nemen in de PH-AVB. En na alle checks vertrekken we richting ons einddoel voor deze dag: St. Cyr L’ecole (Versailles) LFPZ.

Ook deze leg verloopt voorspoedig. We vliegen over de kathedraal  van Amiens en na omzetting Lille Information 120.275, naar Beauvais (119.9) en Pointoise (118.8) naderen we Saint Cyr l’Ecole, maar niet voordat we onder onze linkervleugel de Eiffeltoren zien. Ook Tour de Montparnasse en La Defence zijn relatief goed te zien! Prachtig plaatje. Nog even consternatie met Saint Cyr Tower over landingsbaan 29L (vingt neuf gauche) dus links met een right hand circuit, maar Martijn stuurt de PH-AVB over de tuinen, excusez, het park van Versailles en we landen op LFPZ. High five!!

Omdat er regen en onweer wordt verwacht, de PH-AVB netjes vastgezet met lijnen, zodat we voor de volgende dag zeker weten dat we veilig kunnen vertrekken. Nu op naar Versailles voor een bezoek aan  het kasteel van Louis XIV en de prachtige tuinen!

 

 

 

Dag 2

De volgende ochtend al weer relatief op tijd op vliegveld Saint Cyr l’Ecole, want we hebben besloten eerst nog een circuitje te vliegen om wat extra foto’s te maken en op gepaste wijze afscheid te nemen van dit prachtige veld zo dicht bij de tuinen en kasteel van Versailles.

Het vliegplan voor vandaag: Saint Cyr l’Ecole (LFPZ) direct Le Touquet (LFAT). Daarna LFAT naar EHTE.

Na het circuit weer koers naar Amiens. Mooi weer vooruit. Pontoise geeft ons toestemming om uit te klimmen tot 2500 ft. Maar als snel belanden we boven zich snel opbouwende wolken. We hebben zo onze bedenkingen, maar we hebben de VFR-condities gecheckt en alle gegevens staan op groen. Er zitten inderdaad wel een paar gaten in de wolken, maar de cumulus bewolking bouwt zich snel op. Dan krijgen we de melding dat we moeten dalen. Negative due to clouds meldt Martijn en we gaan op zoek naar een gat in de bewolking. DÁÁR roept Martijn en meteen stuur ik in en duiken we door het gat en hebben we weer beter grondzicht dan enkele minuten daarvoor.  Hoogte 1000ft.
Weer een leermoment: samenwerking in de cockpit is cruciaal. Elkaar blindelings vertrouwen, goed naar elkaar luisteren en de taken goed verdeeld hebben zorgt ervoor dat je tijdens zo’n vlucht elke situatie de baas kunt.

We vliegen verder Noordwestelijk en het weer wordt steeds beter. ATIS Le Touquet meldt Cavok. Snel naderen we Le Touquet en we vragen een direct-in. Approved. We zien de landingsbaan opdoemen (rwy 31) en we landen veilig op Le Touquet. Nu eerst zorgen dat we weer Jet A1 in de PH-AVB krijgen en na controle van onze paspoorten/identiteitsbewijzen gaat de vrachtwagen met fuel naar ons vliegtuig om deze weer vol te gooien. Even eten en dan weer de lucht in voor onze laatste leg: Le Touquet – Teuge.

Deze laatste leg is de kers op de taart. We sturen de PH-AVB, die als een zonnetje vliegt, langs de kust, waarbij we langs Calais, Duinkerken en Oostende vliegen. Ook zien we de krijtrotsen bij Dover in de verte. Prachtig. We vragen en krijgen clearance to cross the CTR Koksijde en Oostende op 2500 ft om vervolgens over Brugge richting de FIR Boundary te vliegen. Request frequency change to Dutch Mil Info. We zijn weer in Nederland.

De nadering en landing op Teuge verloopt soepel en na het schoonmaken van het vliegtuig, in de hangaar zetten en invullen van alle papieren, gaan we trots als een pauw even wat drinken. Zo’n tweedaagse vlucht moeten we elk jaar maken spreken we af! Inmiddels is ook de PH-CVT geland en horen we van Flip de Granada dat hij met twee collega piloten naar Corsica is geweest en terug via Elba, Bloemenrivièra en Monaco. Tja, er is altijd baas boven baas! Belangrijkste is: DOEN! Het was een prachtige ervaring.

 

Paul van Gorssel

In november 2017 mailde Mark Kipping dat je je kon opgeven voor een Canyon Turn Trainingsavond op een simulator. Ik heb me toen hiervoor direct opgegeven.
Blijkbaar waren er zo veel mensen die hiervoor interesse hadden, dat de Motorvliegafdeling van Vliegclub Teuge in samenwerking met vliegschool MATC een extra (derde) Canyon Turn Trainingsavond heeft weten te organiseren.

Even in het kort: Een Canyon Turn is een noodprocedure om een 180 graden bocht uit te voeren, terwijl je door terreinomstandigheden beperkt wordt en een “gewone” steile bocht geen optie is, zoals bijvoorbeeld in een smal dal met lage bewolking.
In groepjes van 5 personen wordt eerst een half uur theorieles gegeven. Vervolgens kan iedereen om de beurt de Canyon Turn in een realistische setting op de Cessna 172 flightsimulator oefenen, waarbij de overige 4 personen achterin de simulator kunnen meekijken.



Donderdagavond 4 januari was ik een half uur voor aanvang van de les bij MATC. Ik was al op Teuge omdat ik eerder die dag een vluchtje met de VTA had gemaakt.
Het duurde niet lang of ook de andere cursisten kwamen binnen. We werden hartelijk ontvangen door Henk ten Cate met een kop koffie.
Hij vertelde dat hij buiten zijn normale werk ook als vrijwilliger bij MATC werkt om de Simulator te onderhouden en gecertificeerd te houden.
Daarna kregen we een theorieles van hem over de vooraf toegestuurde lesstof in de vorm van een PowerPointpresentatie. Ik vond het prettig dat ik me vooraf kon voorbereiden.


Henk kon die avond heel goed de regie houden omdat we tijdens de uitleg nogal eens afdwaalde.
Het heeft me verbaasd waar je allemaal rekening mee moet houden als je gaat bergvliegen. De uitdagingen van interactie met de factoren van bergen, het weer en vliegtuigperformance, vereisen een grote mate van beoordelingsvermogen en flying skills van de vlieger.
Bergvliegen is verschillend van ieder andere vorm van vliegen.

Na de uitleg gingen we naar de simulatorruimte. Daar staat een gecertificeerde Elite Cessna 172 simulator. Ik begreep dat er ook andere toestellen mee gesimuleerd kunnen worden. Marco Koffeman die jarenlang op verschillende continenten als MAF vlieger actief is geweest deed de praktische instructie van de simsessie.
Marco Koffeman hebben we al eerder mee kunnen kennismaken tijdens een interessante clubavond waarin hij een lezing gaf over de MAF. Onvoorstelbaar wat zij meemaken als vlieger. Niet verwonderlijk dat er een gespecialiseerde opleiding (MATC) is voor dat soort piloten.

Dan de praktijk: Canyon Turn in verschillende configuraties.
Als eerste; je vliegt met een snelheid van 80 Kts / 10° flaps. Dit is telkens de basis voor de Canyon Turn. Dan maak je een draai van 180 graden met een “angle of bank” van 30°. Nou dat ging allemaal prima.
De tweede Turn; je zet de bocht in en bij een “angle of bank” van 45° geef je vol motorvermogen en gaat de flapsetting naar 20°. De bedoeling is geen hoogte te verliezen. Dit, is wat ik heb begrepen de beste en veiligste manier om noodgedwongen een 180°-draai te maken met de kleinst veilige draaicirkel (diameter) als je in een vallei tussen de bergen zit.
Derde Turn; dit ter lering en vermaak. Je zet de bocht in, rollen naar 30° een vol motorvermogen. Flaps 30° en doorrollen naar een “angle of bank” van 60°. En weer hoogte proberen vast te houden.
Nou dat viel niet mee. Het ging nog weleens mis waardoor de vlucht eindigde in een fatale crash waarbij ondergetekende zich even schrap moest zetten als toeschouwer in de cockpit, vanwege de illusie dat je echt vloog.
Deze laatste bocht wordt dan ook nooit gebruikt. Heeft overigens wel de kortste draaicirkel ?.


De instructeur maakte het een vlieger nog een beetje moeilijker door hem een zijarm van een vallei in te laten vliegen. Hij maakte de veel gemaakte fout door aan het stuur te trekken om de afstand tot de grond gelijk te houden, met als gevolg een teruglopende snelheid. Je kon aan de grijns op het gezicht van de instructeur zien dat er iets ging gebeuren. Ja hoor, de “Stallwarning” ging en direct daarna resulteerde de vlucht in een crash!

Als toegift, omdat we de laatste groep van de avond en er twee clubleden verhinderd waren, Heeft Mark Kipping nog een start en landing gemaakt op Courchevel Airport France. Je moet dan landen op een vliegveld met een zeer steile upslope.  Je moet je aandacht richten puur en alleen op het begin van de baan. Nou dat bergvliegen valt niet mee hè Mark?!

Ik mocht nog even boven Parijs vliegen en bij het passeren van de Eifeltoren zij Henk ten Cate (die inmiddels de instructie van Marco had overgenomen), vlieg maar naar het dichtstbij zijnde vliegveld. Ok, Aéroport de Paris-Le Bourget dan maar. Toen ik op een hele long final zat, hoorde ik wat gelach op de achtergrond. Het werd me steeds moeilijker gemaakt. Henk veranderde de instellingen op zijn control panel zodanig dat ik in noodweer terecht kwam met een harde crosswind en sneeuw. Daarbij weigerde ook nog eens de flaps vlak voor de landing. Het was hard werken maar ik kreeg het vliegtuig heel aan de grond.

Al met al een bijzondere ervaring waar ik weer het nodige heb geleerd. Ik kan het iedereen aan bevelen.

Ik wil Mark, Henk en Marco bedanken voor de leuke en leerzame avond.

Rob Strik

 

Foto's en filmpjes zijn hier te bekijken.

 

 

 

Waddenwolken

 

Ruysdael schilderde de prachtige wolkenluchten, die zo karakteristiek zijn voor Nederland. Als hij in deze tijd had geleefd was hij ongetwijfeld lid geweest van de Vliegclub Teuge en had hij de kans genomen de wolken niet alleen van onderen te aanschouwen, maar er dwars tussendoor, bovenlangs en misschien soms wel dwars doorheen te vliegen. 

 

Ik heb eens een verklaring gehoord waarom de Nederlandse luchten zo prachtig zijn: het schijnt te maken te hebben met het vele wateroppervlak dat Nederland rijk is. Het licht weerkaatst op het water deels terug omhoog, met als effect heel bijzondere kleurschakeringen die bijna nergens zo te zien zijn.

 

Boven de Waddenzee is Nederland op zijn mooist. Ik ben uitgenodigd door de VCT om samen met Paul in mijn Dynamic deel te nemen aan de waddentocht.

 

Na de briefing, geleid door Mark, kiezen wij als eerste om 10:15 LT het luchtruim. "DutchMill info Papa Hotel tree zulu two VFR Teuge Norderney 2 pob with flightplan". 

Boven Groningen begint het grote genieten. Wolken tussen 4000 en 6000 ft, waar we spelend doorheen slalommen. Rondje boven EHGG en daarna koers naar Norderney waar een smakelijke Duitse lunch op ons wacht. 

 

Zes kistjes van Teuge op een rij.

Terwijl we, 16 man en een enkele vrouw, zitten te eten positioneert zich een regenwolk boven het eiland en omdat het nagenoeg windstil is blijft het gieten. 

 

Met een kleine vertraging wagen we het er toch op. Om 13:15 uur verlaten we via baan 08 het eiland. We vliegen richting Texel. Eerst Juist en dan Borkum, waar een groep zeehonden nieuwsgierig naar boven kijkt. Wij genieten van het uitzicht. 

Rottumerplaat, Schiermonnikoog en Ameland, waar drie van onze kisten een tussenlanding maken voor het wisselen van de gezagvoerder. 

 

Terschelling en Vlieland, adembenemend. Het is druk in het luchtruim van Texel, maar we kunnen toch in een keer door op een direct approach voor de 22. 

 

Tegen vieren vertrekken we weer naar het zuiden, via de kustlijn naar Pampus (het eiland) en dan naar het oosten. Rechtsvoor een collegakist en tegelijk worden we links ingehaald. Prachtig, Sjors en Sjimmie in Amerika, zo voelen we ons.

 

Debriefing in Teuge, bier en bitterballen. Voor mij was het een eerste kennismaking met de club. Het was erg gezellig. Het smaakt naar meer.

 

Hans Frencken

 

(foto's komen nog)