Reisverslagen

Door: Fred Rooseboom.

Zaterdag 16 november vond de laatste maxi clubvlucht van 2019 plaats. Deze werd georganiseerd door Jan van Gent en ondergetekende en een driehoek Paderborn/Lippstadt – Diepholz – Teuge stond op de planning. Het was een strak schema maar Jan en ik hadden met de voorbereiding besloten dat het haalbaar moest zijn. Op vrijdagavond werden de 14 deelnemers (met 5 kisten) geïnformeerd dat het weer goed genoeg leek en op zaterdag ontmoeten we elkaar rond 09:00u in de hangaar op Teuge (het restaurant kon niet eerder geopend worden dan 09:30u).

Het was goed te zien dat de integratie met de zweefafdeling beter wordt want Robert-Jan Ploeg en Nander Kluin, twee enthousiaste  jonge zwevers, hadden zich aangemeld en er was een plekje als passagier in de VTB en KPG gereserveerd. Erg leuk!

Na het tanken en voorbereiden van de kisten, werd de briefing gedaan onder het genot van een kop koffie waar al snel de vraag kwam of  Paderborn en Diepholz wel zo slim was aangezien beiden precies in een gebied van lage bewolking, nevel en motregen lag. Het weer zou rond aankomst tijd wel verbeteren maar er werd op safe gespeeld en een andere bestemming gekozen.

Omdat de twee IFR-ers toch wel een uitdaging zochten en de VFR-ers hun RT wilden oppoetsen, was Münster-Osnabrück met CAVOK snel gekozen als eerste bestemming. De tweede bestemming zouden we dan daar wel bespreken.

De reservering van het restaurant op EDLP werd geannuleerd en de vliegplannen werden telefonisch dan wel via homebriefing gewijzigd. 

 

 

 

 

Rond 10:45 hadden de eerste kisten geen grond meer onder de voeten. Rob en ik waren als laatste airborne en werden getrakteerd op fantastisch zicht en een atmosfeer zo stabiel als een biljartlaken. Dutch Mil gaf een QNH van 1007 door en voorbij de EHTW CTR schakelden we naar Langen die ons op 7742 liet squacken. 

Al snel zaten we op 5 minuten van de VRP November1 van EDDG waar we ons meldden. We werden door de dame in de toren netjes gesepareerd van een laagvliegende heli. We hoorden dat de VTB de ILS had gevonden en op 4 miles final zat en dat ze gevraagd werden vaart maken wat naar bleek resulteerde in een leuke no-flaps landing.

Inmiddels vlogen we richting base wat in het verlengde van November2 ligt en waren dan ook even verbaasd te horen dat we eerst een right-hand downwind moesten vliegen. Na een S-bocht (waar de toren ons steeds precies aangaf wanneer we een turn moesten maken) zaten we op downwind en zagen we een kist op final wat dan ook de reden was dat we eerst naar downwind moesten. De VTB werd inmiddels ‘expedite vacating’ opgedragen om ruimte te maken voor de landende kist.

De baanverlichting stond aan wat een mooi welkom was en na de landing werden we door de follow-me auto netjes op één rij gezet met de andere kisten. Ondertussen werd een Duitse sportvlieger door de toren op de vingers getikt omdat hij een extended downwind deed maar daarbij geen koers hield en al richting final opstuurde. Na met een busje naar de toren gebracht te zijn betaalden we het landingsgeld van nog geen tientje (de factuur van de DFS die na een paar weken zal volgen is niet veel meer) en gingen op zoek naar voedsel.

                       

Het buffet-restaurant was helaas dicht en we moesten het als lunch met een broodje curry worst doen in een bistro in de vertrekhal maar dat mocht de pret niet drukken.

Gezien de tijd had iedereen wel door dat een tweede bestemming dichtbij gezocht moest worden wat Nordhorn-Lingen (EDWN) werd. De bemanning vertrok in etappes en de IFR kisten zouden direct terug naar Teuge gaan. Bij de douane ging de inhoud van onze zakken door de scanner maar paspoort en brevet werden niet gecontroleerd. Erg grappig was het TV scherm daar dat alle aankomende en vertrekkende vluchten aangaf inclusief onze vijf ‘airliners’. Rob kreeg als passagier een boarding pass waarna we de VTA weer opzochten.

                   

Na taxiën via Charlie en Alpha ging de take off soepel en koersten we via een Delta departure in een rechte lijn naar downwind van Nordhorn. Niet iedereen bleef op Nordhorn koffie drinken en omdat het vertrek op EDDG zo verspreid was, stond de CVT al op de hold van RWY23 toen wij op final zaten. Na koffie en een erg koud stuk taart, ging het terug naar Teuge en konden we onder het genot van een drankje terugkijken op een toch wel geslaagde dag.

 

 

Onder dit kopje meldde via een mail op donderdag 31 oktober onze hoofd technische zaken Rob aan de transfercrew dat de PH-AVB zoals hij dat verwoordde: “voor zijn winterkleurschema naar EHMZ mag”.  En verder zag hij nog wel een klein voorbehoud: “Echter de weersvooruitzichten zijn nog niet gunstig”.

De vooruitzichten waren op dat moment harde wind 18015-20kt, veel regen en laaghangende bewolking. Maar de transfercrew, Flip de Granada, Matthias Gebel en de verslaggever, had goede hoop dat de VFR-condities nog zouden verbeteren. Op zaterdag 2 november startte Matthias een transfer-WhatsApp groep op. En al snel waren we het eens dat we maandag 4 november om 13.00 wilden vertrekken. ’s Morgens moesten we dan nog wel een go, no-go besluitnemen.

Maandag 4 november leken de VFR-condities beter dan de forecast van enkele dagen geleden. Over het algemeen een wolkenbasis van 1000-1500 ft en met uitzondering van een motregen bui een zicht van meer dan 10 km. Wel zou later op de middag (vanaf 15.00 uur) boven Zeeland een wat intensiever regengebied arriveren. We besloten om te gaan en het vertrek zo spoedig mogelijk in te zetten. Dat werd uiteindelijk toch nog 12.45 uur. Matthias inde AVB en Flip en de verslaggever in de CVT, die de terugreis voor Matthias mogelijk moesten maken.

Tot aan de grens met Zuid-Holland, Utrecht en West-Brabant ging dat voor de CVT zonder problemen. Overcast op 1500 ft en een stevige headwind. Bij de geschetste provincieovergang kwamen we in contact met een motregenfront dat op diverse plaatsen tot aan de grond reikte. Het had wel iets weg van de Hollandse waterlinie. Diverse pogingen om daar onder of bovenlangs te gaan mislukten (zie de SkyDemon screenshot). Via DutchMill meldden we dat we er letterlijk geen gat in zagen en terug naar Teuge zouden gaan. Matthias in de AVB meldde daarop dat hij boven Zierikzee zat en zich afmeldde voor Midden Zeeland! Flip kon het niet geloven en stamelde enkele malen: Zierikzee, Zierikzee, …

Dan toch nog een laatste poging. We volgden de Waal op ongeveer 1000ft en zagen bij Gorinchem het licht in de tunnel. Daarna werd het VMC en landden we opgelucht met een vertraging van ongeveer 45 minuten in Midden Zeeland. Onze passagier hoefde niet met de taxi, bus en trein terug naar Teuge.

Nog voordat het verwachtte regenfront in Midden Zeeland arriveerde bracht Flip ons om 15.15 uur op de terugweg. De weer condities waren goed en in een rechte lijn vlogen we vol goede moed naar Teuge. Alleen een klein regenfrontje boven Teuge zou nog roet in het eten kunnen gooien. Ter hoogte van Amersfoort-Ede kwamen we nu onverwacht in de Gelderse waterlinie terecht. Motregen en laaghangende bewolking noopten ons tot wachten en 360’s. Aangezien de UDP van Teuge op 17.15 stond moesten we een plan B bedenken. We besloten de A1 te volgen richting Teuge. Mocht het echt niet gaan, dan zou koers worden gezet naar onze alternate, Hilversum. Het was erg druk op de A1 en dat zorgde voor een mooie verlichting, die we eenvoudig konden volgen, waarbij we ons door flarden motregen hebben geworsteld. DutchMill gaf ons toestemming om onze weg via de CTR van Deelen te volgen. Al snel doemde Sierra voor ons op en kon Flip een keurige landing op de 26 maken. 

Trots en opgewonden stapte het transfer team uit en genoot nog na van de toch wel bijzondere trip om de AVB naar zijn nieuwe winterkleuren te begeleiden.

Ben de Jongh

 

De Zilveren Vleugel is een vliegrally met een lange historie. De eerste versie dateert van 1935. De organisatie is in handen van de Aero Club Hilversum-Amsterdam. Voor het eerst sinds vele jaren hebben we weer eens deelgenomen aan deze vliegrally. Met twee kisten. De VTA met Paul Canisius en Victor Gerritsen en de CVT met Bas van der Veen en Peter Bouwman.

Al snel kwamen de verhalen en successen uit het verleden boven tafel. Gerard Riensema heeft de rally in het verleden meerdere keren gewonnen en de foto met de trofeeën van toen gaan al snel rond. De deelnemers 2019 wordt al de nodige druk opgelegd om die prestatie te herhalen.

Maar voor ons is het vooral vrij grote onbekendheid met wat ons te wachten staat. De informatievoorziening vooraf is beperkt en dat gebeurt bewust. ’s Ochtends eerst een relaxed vluchtje naar Hilversum. Hilversum blijft een bijzonder veld. Bij het indraaien naar final is het even goed nadenken. We zien op final 18 twee banen voor onze neus. Op short final zien we welke de juiste is. De baan is iets verlegd om het gras te laten herstellen.

Op een vooraf door de organisatie aangegeven tijd moet je je melden bij de vliegclub en dan heb je een uur om de opdracht, die dan wordt uitgereikt, voor te bereiden. Het bekende vliegrally-recept. Via opgegeven koersen, radialen, afstanden enz. de route op de kaart uitzetten. Alles op de ouderwetse manier, alhoewel je bij die voorbereiding de digitale hulpmiddelen wel mag gebruiken. Dat kan ook niet anders, als een keerpunt bijvoorbeeld een opgegeven huisadres is. Dan is Google Earth toch wel erg handig en nodig. Ook leuk is, dat een deel van de route een te vliegen cirkelboog is. Enkel al het uitrekenen van de lengte van het te vliegen deel van die cirkelboog vraagt om oude wiskundelessen weer even op te frissen. De route wordt gevlogen met een zelf te kiezen grondsnelheid. De tijd van keerpunt tot keerpunt moet door ons van te voren worden doorgegeven (op de seconde nauwkeurig) aan de wedstrijdleiding en dan de lucht in. We krijgen een gps-logger mee die exact registreert of we de route netjes vliegen, met de juiste snelheid en de juiste hoogte (die ook varieert).

En dan de foto’s. Een vast onderdeel van de rally. Met de mededeling vooraf, dat er ook fake-foto’s bij kunnen zitten. Het laatste onderdeel: de doellanding. Zowel VTA als CVT landen netjes in het vak. Netjes in de zin dat het nette landingen zijn en dus ook netjes in het vak.

 

 

Kortom: een hele mooie dag. Maar de échte verrassing komt pas enkele dagen later. De uitslag! Eerste plaats voor de PH-CVT (Bas als navigator en Peter als vlieger) en een tweede plaats voor de PH-VTA (Paul als navigator en Victor als vlieger). Beide teams hebben de route goed voorbereid en heel netjes gevlogen. De doellanding: voor beide kisten in het vlak en voor beiden de hoogste score voor de uitvoering! De CVT heeft net iets strakker op het tijdschema gevlogen en is daarom nipt eerste.

Volgend jaar doen we uiteraard weer mee. Hopelijk dan met vier Vliegclub Teuge kisten!

 


Nadat de mini clubvlucht van september niet door kon gaan wegens te slecht weer, hadden we in oktober meer geluk. Precies tussen twee regenachtige dagen in, was het op zaterdag 5 oktober geweldig vliegweer. We gingen dan ook met vier vliegtuigen naar het Duitse Waddeneiland Juist. Rob Strik en Fred Roseboom in de PH-VTA, Flip de Granada en Robert van den Nieuwendijk in de PH-VTB, Igno Wevers, Thijs Selmeijer en Eric Kohlen in de PH-CVT en Adrie Daanen met oud-MVA lid Ben Baris in de PH-OOM. Helaas kon de PH-AVB niet mee vanwege onderhoud.

De vliegers van de PH-OOM en PH-VTB besloten niet rechtstreeks naar Juist te vliegen, maar met een omweg via Ameland, zodat om de Eelde CTR heen gevlogen werd. Vliegen boven de Waddeneilanden is prachtig en zo konden ze er iets langer van genieten. De PH-VTA vloog boven de wolken, VFR over-the-top. Het is altijd mooi om de wolken van de bovenkant te zien.

Fred Rooseboom heeft een prachtig filmpje gepubliceerd met de landing op Juist, waarbij halverwege de PH-OOM en later de PH-VTB over de radio te horen zijn >> naar het filmpje >>

Op Juist werd na betaling van het landingsgeld een drankje gedronken en een stuk taart gegeten op het terras van restaurant Sale e Pepe, met uitzicht op de Waddenzee en landende vliegtuigen.

 

 

Na de terugvlucht naar Teuge werden de kisten schoon gemaakt en in de clubsalon werd onder het genot van een drankje en bitterballen nagepraat over de vlucht en plannen gemaakt voor nieuwe vluchten.

 

14 augustus 2019 is het mooi vliegweer. Prima om weer eens te gaan fieldhoppen met de VTA. Een aanrader voor iedereen. Op één dag meerdere velden bezoeken en dan vooral kleine groene velden. In Duitsland kun je je hart ophalen met een groot aantal velden op korte afstand van Teuge, zodat je in één dag meerdere veldjes kunt bezoeken. De vliegers: Rob Strik en Peter Bouwman.

De tocht loopt zoveel mogelijk langs kleine groene velden, die veelal gerund worden door een vliegclub. De meesten zijn PPR. In de praktijk betekent dat, dat als de vereniging op het veld actief is, je doorgaans welkom bent. En de vereniging is vooral actief als de zweefvliegers de lucht in gaan. Een enkele lokale motorvlieger die een rondje maakt betekent nog niet dat het veld ook open is. En uiteraard: het veld moet wel toegankelijk zijn voor motorvliegers, soms met een max take off weight.

Omdat het vaak kortere banen zijn, is de VTA uitermate geschikt voor dit fieldhoppen, maar met de Cessna’s kan het ook, al wordt wellicht het aantal aan te vliegen velden wat minder. En vaak geldt dat enkele dagen van te voren de route al gaan plannen niet zoveel zin heeft. Vaak is het antwoord op de “PPR vraag” dat het onzeker is of het veld open is (“bel op de dag zelf nog maar een keer”) als de telefoon al wordt opgenomen, want dat is ook nog wel eens een probleem.

Dit keer richting het Sauerland. Eerste stop naar Borkenberge. Geen groen veld maar dan weet je zeker dat je terecht kunt (niet PPR) en dus planbaar als eerste leg. Dan is de aanpak steeds om het van te voren gemaakte lijstje met mogelijke velden te gaan bellen. Dat valt in eerste instantie nog niet mee. Geen gehoor, of we zijn nog niet open. Later op de dag waarschijnlijk wel. Daarom eerst een kort vluchtje dieper het Sauerland in, naar Meschede-Schueren (EDKM). Mooi veld. De havenmeester houdt zitting in het restaurant en verzorgt ook onze koffie met gebak! Daarna worden de veldjes wel groen. We bezoeken Attendorn-Finnentrop (EDKU), Altena-Hegenscheid (EDKD), Soest-Bad Sassendorf (EDLZ) en Arnsberg-Menden (EDLA-asphalt). Plan is daarna terug te gaan met nog een landing (en tanken) op Borken-Hoxfeld (EDLY), maar helaas: geen gehoor. Daarom terug een tussenstop op Stadtlohn om even wat fuel in te nemen.

 

Op de velden leuke gesprekken met de lokale dienstdoende verenigingsman. Kom even in onze hangaar kijken! Op Attendorn is een liefhebber druk bezig een oude kist op te knappen (eigenlijk is het haast nieuwbouw). Hij laat het ons graag zien. Op Altena valt ons de hangaar op. Als we denken dat we op Teuge hangaars hebben die dringend aan vernieuwing toe zijn: ga eens op Altena kijken. De oude houten hangaar staat vol met kisten. Velden waar we vandaag niet aan toe zijn gekomen zijn Schmallenberg-Renneveld, Werdohl-Kuentrop en dus Borken Hoxfeld. Die houden we dus te goed.

 

Tips voor anderen die dit fieldhoppen wel leuk lijkt:

  • Bereid je voor op improviseren en het wijzigen van plannen.
  • Zorg dat je alle informatie bij de hand hebt. De ouderwetse papieren Jeppesen is toch heel handig. Alle kaartjes bij de hand. Houd er rekening mee dat informatie (in Jeppesen, maar ook in Skydemon) niet altijd up to date is. Altijd bellen naar het veld waar je naar toe wilt.
  • Fuel en/of een restaurant is er niet altijd.
  • Ga bij voorkeur met twee vliegers. Om de beurt een legje. Maar ook om informatie steeds te dubbelchecken. En ondanks Skydemon hadden we soms toch moeite een veld te vinden en vooral te ontdekken waar de runway precies loopt. Voor je het weet, zit je op final voor de zweefvliegersbaan. Soms zijn overigens de zweef- en motorvliegersbaan dezelfde.
  • In het weekend zijn er veel meer velden open dan doordeweeks. En uiteraard: ’s winters wordt de spoeling nog dunner. Dat nog los van de dan vereiste extra aandacht voor de conditie van de baan.

Zo’n rondje fieldhoppen kan in Nederland ook prima. Wat te denken van een rondje Hilversum, Middenmeer, Texel, Ameland, Oostwold, Stadskanaal en Hoogeveen. Middenmeer en Stadskanaal zijn niet open voor de Cessna’s.