Door: Fred Rooseboom.

Zaterdag 16 november vond de laatste maxi clubvlucht van 2019 plaats. Deze werd georganiseerd door Jan van Gent en ondergetekende en een driehoek Paderborn/Lippstadt – Diepholz – Teuge stond op de planning. Het was een strak schema maar Jan en ik hadden met de voorbereiding besloten dat het haalbaar moest zijn. Op vrijdagavond werden de 14 deelnemers (met 5 kisten) geïnformeerd dat het weer goed genoeg leek en op zaterdag ontmoeten we elkaar rond 09:00u in de hangaar op Teuge (het restaurant kon niet eerder geopend worden dan 09:30u).

Het was goed te zien dat de integratie met de zweefafdeling beter wordt want Robert-Jan Ploeg en Nander Kluin, twee enthousiaste  jonge zwevers, hadden zich aangemeld en er was een plekje als passagier in de VTB en KPG gereserveerd. Erg leuk!

Na het tanken en voorbereiden van de kisten, werd de briefing gedaan onder het genot van een kop koffie waar al snel de vraag kwam of  Paderborn en Diepholz wel zo slim was aangezien beiden precies in een gebied van lage bewolking, nevel en motregen lag. Het weer zou rond aankomst tijd wel verbeteren maar er werd op safe gespeeld en een andere bestemming gekozen.

Omdat de twee IFR-ers toch wel een uitdaging zochten en de VFR-ers hun RT wilden oppoetsen, was Münster-Osnabrück met CAVOK snel gekozen als eerste bestemming. De tweede bestemming zouden we dan daar wel bespreken.

De reservering van het restaurant op EDLP werd geannuleerd en de vliegplannen werden telefonisch dan wel via homebriefing gewijzigd. 

 

 

 

 

Rond 10:45 hadden de eerste kisten geen grond meer onder de voeten. Rob en ik waren als laatste airborne en werden getrakteerd op fantastisch zicht en een atmosfeer zo stabiel als een biljartlaken. Dutch Mil gaf een QNH van 1007 door en voorbij de EHTW CTR schakelden we naar Langen die ons op 7742 liet squacken. 

Al snel zaten we op 5 minuten van de VRP November1 van EDDG waar we ons meldden. We werden door de dame in de toren netjes gesepareerd van een laagvliegende heli. We hoorden dat de VTB de ILS had gevonden en op 4 miles final zat en dat ze gevraagd werden vaart maken wat naar bleek resulteerde in een leuke no-flaps landing.

Inmiddels vlogen we richting base wat in het verlengde van November2 ligt en waren dan ook even verbaasd te horen dat we eerst een right-hand downwind moesten vliegen. Na een S-bocht (waar de toren ons steeds precies aangaf wanneer we een turn moesten maken) zaten we op downwind en zagen we een kist op final wat dan ook de reden was dat we eerst naar downwind moesten. De VTB werd inmiddels ‘expedite vacating’ opgedragen om ruimte te maken voor de landende kist.

De baanverlichting stond aan wat een mooi welkom was en na de landing werden we door de follow-me auto netjes op één rij gezet met de andere kisten. Ondertussen werd een Duitse sportvlieger door de toren op de vingers getikt omdat hij een extended downwind deed maar daarbij geen koers hield en al richting final opstuurde. Na met een busje naar de toren gebracht te zijn betaalden we het landingsgeld van nog geen tientje (de factuur van de DFS die na een paar weken zal volgen is niet veel meer) en gingen op zoek naar voedsel.

                       

Het buffet-restaurant was helaas dicht en we moesten het als lunch met een broodje curry worst doen in een bistro in de vertrekhal maar dat mocht de pret niet drukken.

Gezien de tijd had iedereen wel door dat een tweede bestemming dichtbij gezocht moest worden wat Nordhorn-Lingen (EDWN) werd. De bemanning vertrok in etappes en de IFR kisten zouden direct terug naar Teuge gaan. Bij de douane ging de inhoud van onze zakken door de scanner maar paspoort en brevet werden niet gecontroleerd. Erg grappig was het TV scherm daar dat alle aankomende en vertrekkende vluchten aangaf inclusief onze vijf ‘airliners’. Rob kreeg als passagier een boarding pass waarna we de VTA weer opzochten.

                   

Na taxiën via Charlie en Alpha ging de take off soepel en koersten we via een Delta departure in een rechte lijn naar downwind van Nordhorn. Niet iedereen bleef op Nordhorn koffie drinken en omdat het vertrek op EDDG zo verspreid was, stond de CVT al op de hold van RWY23 toen wij op final zaten. Na koffie en een erg koud stuk taart, ging het terug naar Teuge en konden we onder het genot van een drankje terugkijken op een toch wel geslaagde dag.