Dan 10 september. Mark houdt zijn briefing en hij is hierin kort.  De NOTAM’s geven aan dat er geen bijzonderheden zijn en de meteo geeft CAVOK. We gaan met zes vliegtuigen de driehoek Teuge – Siegerland – Spa vliegen. Als passagier neem ik achterin de PH-CVT plaats met voorin de vliegers Ingo en Mark.

 

Net airborne voor het eerste been - Ingo vliegt - buigt Mark zijn hoofd naar me toe en hoor ik via de intercom aan mij vragen of ik het vlucht verslag wil schrijven….  Zeg dan maar nee!

 

De vlucht naar Siegerland gaat voorspoedig. Er is nog wel een inversie zichtbaar en hier en daar hangt onder ons nog wat nevel, maar prima vliegcondities. Plotseling doemt het heuvelachtige Sauerland op. Na het drukke roergebied blijft dit prachtig om te zien. De frequentie van Siegerland wordt in de Radio gezet en we melden ons. We krijgen een ‘straight in’ voor baan 013. Laten we daar nu recht voorzitten! 2 Paar ogen op de voorste plaatsen turen naar voren of ze de baan kunnen zien liggen. Uiteraard wil ik mijn bijdrage leveren en probeer mee te kijken.

Nu ben ik er in de afgelopen anderhalf uur achter gekomen dat het achterin een C172 prima vertoeven is, maar het zicht naar voren wordt behoorlijk beperkt door het hoge dashboard waar ik niet overeen kan kijken. Om nu, zo kort voor de landing nog de riemen los te maken? Nee, ik kijk wel zijwaarts.

 

Na de landing moeten wij extra brandstof inslaan en na dit korte intermezzo voegen wij ons bij de overige vliegers op het terras. Zo tegen 12:00 uur is het tijd voor de lunch. Een blik op de menu kaart leert dat het geen eenvoudige Hollands broodje kaas gaat worden, maar een stevige Duitse lunch. Niet veel later staat de tafel vol met een variatie van Schnitzels  en een enkele pizza.

 

Wat opvalt in Siegerland is dat het in vergelijking met Teuge zeer rustig is. Een blik op SkyDemon, welke vlieger binnen Teuge vliegt nog zonder? Blijkt dat er in de omtrek van Siegerland diverse andere vliegvelden zijn te vinden, wat mogelijk de rust op dit veld verklaart.

 

De vliegers van de PH-VTA vertrekken als eerste. Zij hebben nog een extra stop gepland op Bad Neuenahr-Ahrweiler om te tanken.

 

Het 2e been, Siegerland – Spa. Stuk voor stuk melden de kisten zich aan bij Lange-info. De controller blijft zijn tekstje maar herhalen, weer een kist op weg van Siegerland naar Spa. De kisten blijven redelijk bij elkaar. Nu valt me wel het zicht op van een hoogdekker ten opzichte van een laagdekker, waar ik normaal op vlieg. Het vraagt wat meer de aandacht om de omgeving te scannen.

 

Ligt Siegerland op 1968ft en Spa op 1542ft, het landschap loopt niet geleidelijk af. Het is duidelijk te zien dat halverwege dit been de rivier de Rijn dit landschap heeft afgevlakt. Na de passage van de Rijn begint het landschap weer te stijgen en duidelijk te veranderen. Bij Spa aangekomen pikken we net voor we het circuit opgaan nog het beroemde circuit van Spa-Francorchamps mee. De marshaller op Spa geeft ons een parkeerplaats die oploopt en een paar blokken zijn nodig om de kist op zijn plaats te houden. Was Siegerland een betrekkelijke oase van rust, Spa is het tegenovergestelde. De ene kist na de andere komt binnen of vertrekt en het luchtruim kleurt constant door de terugkerende para’s naar moeder aarde.

Op het vliegveld van Spa, onder het genot van een frisdrank of ijsje, worden de procedures voor Beek doorgenomen.  De druk begint toe te nemen onder de vliegers. Hoe door Beek, waar te melden en hoe hoog? Als ik het goed heb onthouden via Zulu-Golf naar Bravo

Een andere reden om haast te maken is, naar ik begrijp, de traditie om na een clubvlucht de dag te evalueren met een biertje en bitterballen.

Voordat Teuge ook maar in zicht komt dient na Beek ook nog Niederrhein gepasseerd te worden. Sommigen gaan over het luchtruim heen en wij willen er doorheen, maar dat lukt niet voordat we even in de hold worden gezet en na een bocht van 360 graden toestemming krijgen, mits wij ten westen van de Maas blijven. In onze richting zien we nog een kist van Ryanair starten die na take-off redelijk scherp moet wegdraaien naar het noorden.

 

Niet veel later worden we een vriendelijke ‘welkom terug’ door de radio en zijn we terug op Teuge en na het binnen zetten en wassen van de kisten wordt de dag nog nabesproken op het terras.

 

Al met al een geslaagde dag en ondanks dat ik passagier was heb ik veel opgestoken door mee te luisteren met het RT. Jammer dat we bij mij op de club maar één toestel hebben, want ik merk dat gezamenlijk vliegen met meerdere toestellen ontzettend gezellig is. Misschien toch maar werk gaan maken van het behalen van een SEP.

 

In ieder geval: Vliegclub Teuge bedankt.