Al vroeg zag de ochtend er stralend uit. Dat beloofde een fraaie clubvlucht te worden met veel genietmomenten. En die mooie dag bracht de meeste van de clubvliegers al voor half tien op het terras van de clubsalon aan de koffie. De briefing door Mark was kort en krachtig: ‘Geen bijzonderheden. Dit wordt een mooie dag’. Wij, Kees, Robert en ondergetekende, mochten eerst nog ff inbreken bij Egbert Oordt om de JBG uit de hangar te halen. Aangezien we met 4 personen in de kist zouden plaats nemen (Hannah, de partner van Kees, wilde graag mee), hadden we de voorafgaande dagen via de W&B al berekend dat er maximaal 100 liter in de tanks mocht zitten. Maar er bleek ter plekke al zo’n 120 liter in de tanks zitten. Twintig liter uit de kist laten lopen vonden we niet echt een optie. Alternatief was om de zwaarste onder maar ons voorin plaats te laten nemen om zo het zwaartepunt zo ver mogelijk aan de voorkant te krijgen. En dat bleek net binnen de “loading graph” te zijn. Robert vloog ons in een strakke, rechte lijn naar Essen.

De zeppelin lag al op ons te wachten. De landing was mooi. Er wachtte Robert na het parkeren op het platform een verrassing. Twee overijverige dienders van de luchthaven wilden alles van hem weten. Logboek, brevet, medical, ervaring op dit type toestel, noise-certificaat, W&B-berekening, en nog veel meer. Zeker een kwartier lang werd hij aan de tand gevoeld. Resultaat: geslaagd voor deze test. Slechts een opmerking: de W&B berekening wilde men graag op papier zien. Het alternatief van de W&B op de IPad en de IPhone werd geaccepteerd, omdat er daardoor altijd een backup aanwezig is.

Met voldoening konden we daarna aan de lunch op het warme terras van het restaurant. Over het algemeen snelle en goede service. Behalve voor Kees, die de kip in zijn salade niet kon ontdekken. Dat zou wel even gecorrigeerd worden. En dat duurde iets langer. De kip leek wel gevlogen. Voor het volgende been naar Leopoldsburg kon ik uit twee routes kiezen. Ten noorden of ten zuiden van Düsseldorf. Wij kozen voor de kortste weg, een kruip-door-sluip-door-route aan de noordkant.

Langen gaf ruim voor de grens aan dat we naar Beek over moesten. Maar die wilde ons nog niet hebben! We waren nog te ver weg en daarmee te vroeg. Melden mocht pas bij de grens van de TMA. Dan maar tussen Roermond en Venlo, net iets ten noorden van de TMA, de FIR boundery over. Beek vond het goed. En dan recht oversteken over een smal stukje Nederland naar België. Via een kleine opening tussen de CTR’s van Budel/Kleine Brogel en de Beek TMA vlogen we België binnen. Vervolgens in een bijna rechte lijn naar EBLE. En met dat korte baantje (600m) was het wel ff stevig remmen omdat het einde van de baan wel erg snel in zicht kwam. De ontvangst bij vliegclub Sanicole was allerhartelijkst. In eerste instantie hoefden we geen landingsgeld te betalen.

Dat ging de dame achter de bar net iets te ver en corrigeerde de ‘havenmeester’. Vijf euro landingsgeld !!! Een koel drankje op het terras met op de achtergrond een oude F-84 Thunderstreak zorgde voor een aangenaam verpozen. Na de thee bracht Kees ons naar Teuge terug.

Ook in het derde been was het passen en meten tussen de CTR’s van Eindhoven en Gilze Rijen. Over Tilburg en Den Bosch, het land van Maas en Waal en over de CTR van Deelen landen we even na vier uur op Teuge. Moesten we weer inbreken bij Egbert om de JBG weer in zijn vertrouwde omgeving achter slot en grendel te kunnen parkeren. En de laatste afstand naar het terras van de clubsalon werd te voet afgelegd. Een drankje en een hapje maakten deze dag compleet. Het is een mooie clubvlucht geworden met leuke uitdagingen. We hebben ervan genoten. Mark, als gewoonlijk: goed georganiseerd en dank namens de hele groep.

Tekst en foto's: Ben de Jongh

Foto's: Rob Strik, Martin Eimers, Hans Lammers