Reisverslagen

Na enige keren de vlucht te moeten uitstellen wegens onder andere te marginale weersomstandigheden, was het eindelijk zo ver. De maxi clubvlucht naar Flughafen Siegerland, georganiseerd door Ben de Jongh en Jan van Gent, ging op 18 juli 2020 door. Ben en Jan hebben niet alleen de organisatie ter hand genomen, maar tevens een mooi verslag gemaakt met illustraties over de reis van de drie Cessna's 172, de PH-AVB, CVT en VTB en twee CZAW PS-28 Cruisers, de PH-VTA en NEW. 

Hierna onder andere de vergezichten die de vliegers onder zich voorbij lieten glijden. Nieuwsgierig naar de belevenissen en waar deze foto's genomen zijn? Lees het hier>>>

 

 

                                                       

   
              

 

 

Het was in de afgelopen maanden zowel voor vliegers als voor vliegvelden passen en meten met COVID-19 maatregelen, waarbij wijzigingen in een snel tempo werden opgevolgd (en nog steeds). Als leuke bijvangst zorgt het wel voor creativiteit en flexibiliteit. 

Vliegers van de PH-VTA, KPG en MRC maakten op 17 mei 2020 van de nood een deugd, waarbij het team van vliegveld Midden Zeeland (EHMZ) een oplossing had bedacht voor het kunnen verzorgen van de innerlijke mens. Het resultaat: een geslaagde vliegdag! Ga hier naar het gedeelde genietmomentje van de betrokken vliegers

Door: Fred Rooseboom.

Zaterdag 16 november vond de laatste maxi clubvlucht van 2019 plaats. Deze werd georganiseerd door Jan van Gent en ondergetekende en een driehoek Paderborn/Lippstadt – Diepholz – Teuge stond op de planning. Het was een strak schema maar Jan en ik hadden met de voorbereiding besloten dat het haalbaar moest zijn. Op vrijdagavond werden de 14 deelnemers (met 5 kisten) geïnformeerd dat het weer goed genoeg leek en op zaterdag ontmoeten we elkaar rond 09:00u in de hangaar op Teuge (het restaurant kon niet eerder geopend worden dan 09:30u).

Het was goed te zien dat de integratie met de zweefafdeling beter wordt want Robert-Jan Ploeg en Nander Kluin, twee enthousiaste  jonge zwevers, hadden zich aangemeld en er was een plekje als passagier in de VTB en KPG gereserveerd. Erg leuk!

Na het tanken en voorbereiden van de kisten, werd de briefing gedaan onder het genot van een kop koffie waar al snel de vraag kwam of  Paderborn en Diepholz wel zo slim was aangezien beiden precies in een gebied van lage bewolking, nevel en motregen lag. Het weer zou rond aankomst tijd wel verbeteren maar er werd op safe gespeeld en een andere bestemming gekozen.

Omdat de twee IFR-ers toch wel een uitdaging zochten en de VFR-ers hun RT wilden oppoetsen, was Münster-Osnabrück met CAVOK snel gekozen als eerste bestemming. De tweede bestemming zouden we dan daar wel bespreken.

De reservering van het restaurant op EDLP werd geannuleerd en de vliegplannen werden telefonisch dan wel via homebriefing gewijzigd. 

 

 

 

 

Rond 10:45 hadden de eerste kisten geen grond meer onder de voeten. Rob en ik waren als laatste airborne en werden getrakteerd op fantastisch zicht en een atmosfeer zo stabiel als een biljartlaken. Dutch Mil gaf een QNH van 1007 door en voorbij de EHTW CTR schakelden we naar Langen die ons op 7742 liet squacken. 

Al snel zaten we op 5 minuten van de VRP November1 van EDDG waar we ons meldden. We werden door de dame in de toren netjes gesepareerd van een laagvliegende heli. We hoorden dat de VTB de ILS had gevonden en op 4 miles final zat en dat ze gevraagd werden vaart maken wat naar bleek resulteerde in een leuke no-flaps landing.

Inmiddels vlogen we richting base wat in het verlengde van November2 ligt en waren dan ook even verbaasd te horen dat we eerst een right-hand downwind moesten vliegen. Na een S-bocht (waar de toren ons steeds precies aangaf wanneer we een turn moesten maken) zaten we op downwind en zagen we een kist op final wat dan ook de reden was dat we eerst naar downwind moesten. De VTB werd inmiddels ‘expedite vacating’ opgedragen om ruimte te maken voor de landende kist.

De baanverlichting stond aan wat een mooi welkom was en na de landing werden we door de follow-me auto netjes op één rij gezet met de andere kisten. Ondertussen werd een Duitse sportvlieger door de toren op de vingers getikt omdat hij een extended downwind deed maar daarbij geen koers hield en al richting final opstuurde. Na met een busje naar de toren gebracht te zijn betaalden we het landingsgeld van nog geen tientje (de factuur van de DFS die na een paar weken zal volgen is niet veel meer) en gingen op zoek naar voedsel.

                       

Het buffet-restaurant was helaas dicht en we moesten het als lunch met een broodje curry worst doen in een bistro in de vertrekhal maar dat mocht de pret niet drukken.

Gezien de tijd had iedereen wel door dat een tweede bestemming dichtbij gezocht moest worden wat Nordhorn-Lingen (EDWN) werd. De bemanning vertrok in etappes en de IFR kisten zouden direct terug naar Teuge gaan. Bij de douane ging de inhoud van onze zakken door de scanner maar paspoort en brevet werden niet gecontroleerd. Erg grappig was het TV scherm daar dat alle aankomende en vertrekkende vluchten aangaf inclusief onze vijf ‘airliners’. Rob kreeg als passagier een boarding pass waarna we de VTA weer opzochten.

                   

Na taxiën via Charlie en Alpha ging de take off soepel en koersten we via een Delta departure in een rechte lijn naar downwind van Nordhorn. Niet iedereen bleef op Nordhorn koffie drinken en omdat het vertrek op EDDG zo verspreid was, stond de CVT al op de hold van RWY23 toen wij op final zaten. Na koffie en een erg koud stuk taart, ging het terug naar Teuge en konden we onder het genot van een drankje terugkijken op een toch wel geslaagde dag.

 

 

Waar een gesprek op een zachte voorjaarsavond, genietend van een prachitige zonsondergang, al niet toe kan leiden. 

 

Lees hier over de Spartaanse tocht van de Vliegclub Teuge-leden Maurice Peters en Bert van de Bunte, die het naar verluidt bijna 20 jaar oude record van Hugo Drijver met de Sedbergh uit de boeken deed schrijven.

Onder dit kopje meldde via een mail op donderdag 31 oktober onze hoofd technische zaken Rob aan de transfercrew dat de PH-AVB zoals hij dat verwoordde: “voor zijn winterkleurschema naar EHMZ mag”.  En verder zag hij nog wel een klein voorbehoud: “Echter de weersvooruitzichten zijn nog niet gunstig”.

De vooruitzichten waren op dat moment harde wind 18015-20kt, veel regen en laaghangende bewolking. Maar de transfercrew, Flip de Granada, Matthias Gebel en de verslaggever, had goede hoop dat de VFR-condities nog zouden verbeteren. Op zaterdag 2 november startte Matthias een transfer-WhatsApp groep op. En al snel waren we het eens dat we maandag 4 november om 13.00 wilden vertrekken. ’s Morgens moesten we dan nog wel een go, no-go besluitnemen.

Maandag 4 november leken de VFR-condities beter dan de forecast van enkele dagen geleden. Over het algemeen een wolkenbasis van 1000-1500 ft en met uitzondering van een motregen bui een zicht van meer dan 10 km. Wel zou later op de middag (vanaf 15.00 uur) boven Zeeland een wat intensiever regengebied arriveren. We besloten om te gaan en het vertrek zo spoedig mogelijk in te zetten. Dat werd uiteindelijk toch nog 12.45 uur. Matthias inde AVB en Flip en de verslaggever in de CVT, die de terugreis voor Matthias mogelijk moesten maken.

Tot aan de grens met Zuid-Holland, Utrecht en West-Brabant ging dat voor de CVT zonder problemen. Overcast op 1500 ft en een stevige headwind. Bij de geschetste provincieovergang kwamen we in contact met een motregenfront dat op diverse plaatsen tot aan de grond reikte. Het had wel iets weg van de Hollandse waterlinie. Diverse pogingen om daar onder of bovenlangs te gaan mislukten (zie de SkyDemon screenshot). Via DutchMill meldden we dat we er letterlijk geen gat in zagen en terug naar Teuge zouden gaan. Matthias in de AVB meldde daarop dat hij boven Zierikzee zat en zich afmeldde voor Midden Zeeland! Flip kon het niet geloven en stamelde enkele malen: Zierikzee, Zierikzee, …

Dan toch nog een laatste poging. We volgden de Waal op ongeveer 1000ft en zagen bij Gorinchem het licht in de tunnel. Daarna werd het VMC en landden we opgelucht met een vertraging van ongeveer 45 minuten in Midden Zeeland. Onze passagier hoefde niet met de taxi, bus en trein terug naar Teuge.

Nog voordat het verwachtte regenfront in Midden Zeeland arriveerde bracht Flip ons om 15.15 uur op de terugweg. De weer condities waren goed en in een rechte lijn vlogen we vol goede moed naar Teuge. Alleen een klein regenfrontje boven Teuge zou nog roet in het eten kunnen gooien. Ter hoogte van Amersfoort-Ede kwamen we nu onverwacht in de Gelderse waterlinie terecht. Motregen en laaghangende bewolking noopten ons tot wachten en 360’s. Aangezien de UDP van Teuge op 17.15 stond moesten we een plan B bedenken. We besloten de A1 te volgen richting Teuge. Mocht het echt niet gaan, dan zou koers worden gezet naar onze alternate, Hilversum. Het was erg druk op de A1 en dat zorgde voor een mooie verlichting, die we eenvoudig konden volgen, waarbij we ons door flarden motregen hebben geworsteld. DutchMill gaf ons toestemming om onze weg via de CTR van Deelen te volgen. Al snel doemde Sierra voor ons op en kon Flip een keurige landing op de 26 maken. 

Trots en opgewonden stapte het transfer team uit en genoot nog na van de toch wel bijzondere trip om de AVB naar zijn nieuwe winterkleuren te begeleiden.

Ben de Jongh